🌿 ЖАННАТ ТАОМИ 🌿
Одам фарзанди Юнус бир куни ўзига ўзи деди:
— Мен энди ризқим қандай келишини, нега келишини билишни истайман. Одамлар меҳнат қилиб, бир-бири орқали тирикчилик қилади. Аммо мен бевосита Аллоҳнинг тадбири қандай ишлашини кўрмоқчиман.
Шундай қилиб, у шаҳарни тарк этди. Илгари мактабда муаллим бўлиб ишлар эди. Энди эса саҳрога чиқиб, ўзини Аллоҳнинг ихтиёрига топширди.
Кечаси очиқ ерда ётди. Қушлар, ҳайвонлар қандай ризқ топса, менга ҳам Аллоҳ ризқ берур, деб ишонди.
Тонг отди.
Юнус дарё бўйида ўтириб, сувдаги балиқларга қарар, дуо қилар ва тафаккурга чўмар эди. Кун бўйи ҳеч нарса емади. Олдидан бой карвонлар ўтди. Сайёҳлар қуруқ нон билан пишлоқ еб кетишди. Бу эса унинг очлигини янада кучайтирди.
— Бу ҳам бир синовдир, — деди у.
Иккинчи куни саҳардан кейин қамишзор орасидан сувда оқиб келаётган бир ўрамни кўриб қолди. Уни олиб очса, ичида хушбўй Бағдод ҳалвоси бор экан.
Бу ҳалво бодом, асал, атиргул суви ва қимматбаҳо нарсалардан тайёрланар, жуда лаззатли ва қувватли таом ҳисобланар эди.
Юнус ҳайратланиб деди:
— Демак, Аллоҳ менга осмондан ризқ юборяпти!
Шу вақтдан бошлаб ҳар куни айни бир пайтда сувда ҳалво оқиб кела бошлади. Юнус уни еб яшар, қалбида эса:
— Мен бир сирни очдим! — деган ўй кучайиб борар эди.
Аммо кейин ўзига деди:
— Энди бу ҳалво қаердан келаётганини билишим керак.
Шундай қилиб, у дарё бўйлаб юқорига қараб йўл олди. Кунлар ўтиб, дарё ўртасида жуда чиройли бир қасрни кўрди.
— Сир шу ерда! — деди у.
Шу пайт рўпарасида соч-соқоли ўсган бир дарвиш пайдо бўлди.
— Ассалому алайкум, эй бобо! — деди Юнус.
— Ишқ Ҳу! — деди дарвиш. — Бу ерда нима қилиб юрибсан?
Юнус ўз мақсадини айтди.
Дарвиш деди:
— Бу қасрда султоннинг қизи қамоқда яшайди. Уни бир золим мажбурлаб шу ерга қамаб қўйган. Қаср атрофида кўзга кўринмас тўсиқлар бор. У ерга оддий одам кира олмайди.
Сўнг дарвиш унга баъзи зикр ва вазифаларни ўргатиб кетди.
Юнус кунлар давомида ўша вазифаларни қилди. Бир куни қаср минорасида жуда гўзал бир қиз пайдо бўлди. У қўлидаги бир ўрамни сувга ташлади.
Юнус ҳайрат билан:
— Демак, ҳалво шу ердан келар экан! — деди.
Кейин у ўша вазифалар сабаб жинлар оламига боғланди. Жинлар подшоҳи унинг олдига келиб:
— Нима истайсан? — деди.
Юнус:
— Мен ҳақиқатни излаяпман, — деди.
Шунда жинлар унга ёрдам бериб, қаср атрофидаги кўринмас тўсиқларни йўқ қилишди. У қасрга кирди.
Султон қизи уни хурсандчилик билан кутиб олди ва деди:
— Сен мени озод қилдинг. Энди нима истасанг сўра.
Юнус деди:
— Менга битта нарса керак. Айтинг-чи, ҳар куни сувда оқиб келган жаннат таоми — ҳалво қандай қилиб менга келар эди?
Шунда малика кулиб юборди ва деди:
— Эй Одам фарзанди! Сен жаннат таоми деб ўйлаган нарса — мен ҳар куни эшак сути билан чўмилгач, баданимга суртадиган атирли мой ва кремларнинг қолдиғи эди...
Юнус узоқ сукут сақлади.
Сўнг бошини эгиб деди:
— Энди билдим...
Инсон нарсаларни ўз қалби ва ақли даражасича тушунар экан.
Сен учун оддий чиқинди бўлган нарса, мен учун “жаннат ризқи” бўлиб кўринибди...
🌿 ХУЛОСА:
Инсон кўпинча ўз нафси истаган нарсани “ҳақиқат”, “каромат”, “илоҳий ишора” деб ўйлаб қолади. Ҳолбуки, ҳақиқат ҳар доим ҳам инсон тасаввур қилганидек бўлавермайди.
Қуръонда:
“Сизлар бир нарсани яхши кўрасизлар, ҳолбуки у сиз учун ёмон бўлиши мумкин...”
— деб марҳамат қилинган.
Мўмин киши ҳар бир ҳолатда нафсининг хулосасига эмас, Аллоҳнинг ҳидоятига суяниши керак.
Чунки баъзан инсон “жаннат таоми” деб маҳкам ушлаган нарса,
аслида дунё аҳлининг чиқиндиси бўлиб чиқиши мумкин...
🌿 ЖАННАТ ТАОМИ 🌿
Одам фарзанди Юнус бир куни ўзига ўзи деди:
— Мен энди ризқим қандай келишини, нега келишини билишни истайман. Одамлар меҳнат қилиб, бир-бири орқали тирикчилик қилади. Аммо мен бевосита Аллоҳнинг тадбири қандай ишлашини кўрмоқчиман.
Шундай қилиб, у шаҳарни тарк этди. Илгари мактабда муаллим бўлиб ишлар эди. Энди эса саҳрога чиқиб, ўзини Аллоҳнинг ихтиёрига топширди.
Кечаси очиқ ерда ётди. Қушлар, ҳайвонлар қандай ризқ топса, менга ҳам Аллоҳ ризқ берур, деб ишонди.
Тонг отди.
Юнус дарё бўйида ўтириб, сувдаги балиқларга қарар, дуо қилар ва тафаккурга чўмар эди. Кун бўйи ҳеч нарса емади. Олдидан бой карвонлар ўтди. Сайёҳлар қуруқ нон билан пишлоқ еб кетишди. Бу эса унинг очлигини янада кучайтирди.
— Бу ҳам бир синовдир, — деди у.
Иккинчи куни саҳардан кейин қамишзор орасидан сувда оқиб келаётган бир ўрамни кўриб қолди. Уни олиб очса, ичида хушбўй Бағдод ҳалвоси бор экан.
Бу ҳалво бодом, асал, атиргул суви ва қимматбаҳо нарсалардан тайёрланар, жуда лаззатли ва қувватли таом ҳисобланар эди.
Юнус ҳайратланиб деди:
— Демак, Аллоҳ менга осмондан ризқ юборяпти!
Шу вақтдан бошлаб ҳар куни айни бир пайтда сувда ҳалво оқиб кела бошлади. Юнус уни еб яшар, қалбида эса:
— Мен бир сирни очдим! — деган ўй кучайиб борар эди.
Аммо кейин ўзига деди:
— Энди бу ҳалво қаердан келаётганини билишим керак.
Шундай қилиб, у дарё бўйлаб юқорига қараб йўл олди. Кунлар ўтиб, дарё ўртасида жуда чиройли бир қасрни кўрди.
— Сир шу ерда! — деди у.
Шу пайт рўпарасида соч-соқоли ўсган бир дарвиш пайдо бўлди.
— Ассалому алайкум, эй бобо! — деди Юнус.
— Ишқ Ҳу! — деди дарвиш. — Бу ерда нима қилиб юрибсан?
Юнус ўз мақсадини айтди.
Дарвиш деди:
— Бу қасрда султоннинг қизи қамоқда яшайди. Уни бир золим мажбурлаб шу ерга қамаб қўйган. Қаср атрофида кўзга кўринмас тўсиқлар бор. У ерга оддий одам кира олмайди.
Сўнг дарвиш унга баъзи зикр ва вазифаларни ўргатиб кетди.
Юнус кунлар давомида ўша вазифаларни қилди. Бир куни қаср минорасида жуда гўзал бир қиз пайдо бўлди. У қўлидаги бир ўрамни сувга ташлади.
Юнус ҳайрат билан:
— Демак, ҳалво шу ердан келар экан! — деди.
Кейин у ўша вазифалар сабаб жинлар оламига боғланди. Жинлар подшоҳи унинг олдига келиб:
— Нима истайсан? — деди.
Юнус:
— Мен ҳақиқатни излаяпман, — деди.
Шунда жинлар унга ёрдам бериб, қаср атрофидаги кўринмас тўсиқларни йўқ қилишди. У қасрга кирди.
Султон қизи уни хурсандчилик билан кутиб олди ва деди:
— Сен мени озод қилдинг. Энди нима истасанг сўра.
Юнус деди:
— Менга битта нарса керак. Айтинг-чи, ҳар куни сувда оқиб келган жаннат таоми — ҳалво қандай қилиб менга келар эди?
Шунда малика кулиб юборди ва деди:
— Эй Одам фарзанди! Сен жаннат таоми деб ўйлаган нарса — мен ҳар куни эшак сути билан чўмилгач, баданимга суртадиган атирли мой ва кремларнинг қолдиғи эди...
Юнус узоқ сукут сақлади.
Сўнг бошини эгиб деди:
— Энди билдим...
Инсон нарсаларни ўз қалби ва ақли даражасича тушунар экан.
Сен учун оддий чиқинди бўлган нарса, мен учун “жаннат ризқи” бўлиб кўринибди...
🌿 ХУЛОСА:
Инсон кўпинча ўз нафси истаган нарсани “ҳақиқат”, “каромат”, “илоҳий ишора” деб ўйлаб қолади. Ҳолбуки, ҳақиқат ҳар доим ҳам инсон тасаввур қилганидек бўлавермайди.
Қуръонда:
“Сизлар бир нарсани яхши кўрасизлар, ҳолбуки у сиз учун ёмон бўлиши мумкин...”
— деб марҳамат қилинган.
Мўмин киши ҳар бир ҳолатда нафсининг хулосасига эмас, Аллоҳнинг ҳидоятига суяниши керак.
Чунки баъзан инсон “жаннат таоми” деб маҳкам ушлаган нарса,
аслида дунё аҳлининг чиқиндиси бўлиб чиқиши мумкин...
Comment
Share
Send as a message
Share on my page
Share in the group